Translate

28 Kasım 2023 Salı

Bütün hayatımızı yersiz çekingenliklerle mi geçireceğiz Olric? Cesareti yalnız kafamızda mı yaşayacağız?

    Benim de Olric'e sormak ve anlatmak istediklerim var :) 

    Tüm dünyada bir kaos, karmaşa, şiddet, kötülük birçok olumsuz enerji hakim. Bu durumda insan nasıl bir adım ötesini düşünsün ki. Günü kurtarmakla, sadece yapmam gerekenleri yapmakla geçiriyorum zamanımı. Her şeyi erteliyorum. Olursa olur olmazsa da eyvallah, vardır bunda da bir hayr deyip sükut ediyorum yaşanmışlara, yaşananlara, yaşanacaklara...

    Görünen sahnede herkes o kadar iyi, o kadar yardımsever, o kadar anlayışlı, o kadar sorunsuz, sıkıntısız, mükemmel ki. Bu sahteliği göstermeyi nasıl başarıyorsunuz bu nasıl bir cesarettir anlamıyorum. Herkes birbirini anlıyor, gerçekten karşılıksız yardım ve destek sunuyor gibi. Bu hisleri bir tek ben hissetmiyorum değil mi?

    Karşımdaki konuşuyor oysaki ben kalbinin söylediklerini dinliyorum. Dudaklardan çıkan sesin sözlere yansıması beni etkilemiyor ama konuşurken kalpten gelen o enerji var ya üzgünüm gerçek sizi tanımamı sağlıyor. Bu enerjiyi bir hissetseniz neden az konuşup neden az insanla iletişimde olduğumu ve sadece kendiyle uğraşan bir insan olduğumu anlayabilirsiniz.  Samimiyetim kalbiyle dili bir olana. Dışarıdan soğuk görünmek benim koruyucu kalkanım. Çok nadir insan alanıma girebilir. Alanımdaki insanlar iyi ki varsınız...

    Sahi cesaret neydi Olric? Kendinden emin olmak mı, bilgi sahibi olmak mı? Sanırım doğru cevap bu. Fakat sahtelikler dünyasında çok konuşan, her şeye el atan diyeyim yoksa burnunu sokan diyerek sert ifadede de bulunabilirim ama neyse... Boş beyinler dünyasının dış yansıması boyalı, bakımlı kuklalar olarak karşımıza çıkmakta. Popüler dünyanın moda akımına kapılıp giden ölümsüzlük iksirini içtiğini sanan zavallı ruhlarla doldu dünya. Hatasızlık değil de yanlışın doğru olarak diretilmesi ve çoğunluğun bunu kabullenmesi. Asıl beni bu delirtiyor. Nasıl olabiliyor? İnsanlar sorgulamadan, iradelerini ortaya koymadan bir yanlış nasıl öylece kabullenilir ki? Artık düşünemiyor muyuz Olric? Sadece düşündüğümüzü ve hatta düşünerek hareket ettiğimizi sanıyor olabilir miyiz? 

    Mesela şu an beynimin içindeki cesaretle, böyle diyorum çünkü hareketlerime dökemiyorum cesaretimi, beynimle sınırlı. Bu nedenle kafamın içinde binlerce orkestra aynı anda konser veriyor ve araya nutuk atan siyasi konuşmacılar, derin mevzulardan bahseden felsefeciler inanmazsınız bir de tüm sorunların kaynağının bakış açımız olduğunu söyleyen, algılarımızla dünyayı değiştirebileceğimi ikna etmeye çalışan metafizik uzmanları falan giriyor. Anlayacağınız dış çevrem ne kadar azsa iç dünyamdaki kalabalık bir o kadar fazla ve çeşitli. Aslında böyle mutluyum fakat bu halim çevremdeki insanlar için biraz sıkıcı, tamam hadi gerçeği yazacağım oldukça sıkıcı...

    Aynı anda iki  karpuz taşımaya çalışanlar burada mısınız? Ben sanırım şuan kafamın üzerine de bir tane yerleştirmiş olabilirim. Düşünün halimi, bu durumda yetişemiyorum ve erteliyor erteliyor erteliyorum. Bir yerden bu döngü kırılacak ama ne zaman? Şu an ağır nezle olmuş bir halde, uzanıp dinlenecekken oturup bu dizeleri yazıyorum mesela. O an canım ne isterse onu yapıyorum kısaca. Bu düzen normal düzene aykırı. Benim dünyam ile yaşadığım dünyadaki uyumsuzluk, yaşadığım dünyanın getirilerini erteleyerek dengeleniyor fakat bu bende acayip bir stres yaratıyor. Ne olacak bu işin sonuuuu Olriiiic? 

    Anlamlandıramadığım şeyler var, sorguladığım, cevabını aradığım, yaşadığım tesadüfler (tesadüfler yok Olric hepsi birer tevafuk, gör bunu)

    Astroloji, fal severim fakat unuturum o anlık bir eğlence, biraz kafa boşaltma sanki biraz da cevap arama gibi geldiği için. Yoksa tüm adımlarımı ona göre atmam. Kalbime sorarım ben, hissettiği huzursuzluk da huzurda beni doğru yönlendirir. Şu zamana kadar hep yanımdaydı bundan sonra da baki olsun. Allah'ım denk getiriyor, her şey olması gerektiği zaman olması gerektiği gibi oluyor. O nedenle stres denilen etki sadece benim beynimin içindeki nöronların afallaması, sebebi de yaşadığım dünyanın bilinç altıma işlediği algıların etkisi yoksa gerçekten umursamıyor sadece bu dünyanın gerçekliğini, sırrını arıyorum. Her insan özel ve bir tanecik. Her birimiz değerli ve hepimiz aynı denklikteyiz. Üstünlük yok. Nereden mi biliyorum? Ölüm denilen gerçekliği unutuşumuzdan, yaşam denilen olgunun hissettirdiği duygu ve düşünceler içinde cebelleştiğimiz için gözlerimizin ve kalplerimizin kör oluşundan. Yanlışa yanlış doğruya doğru dememenin açık sonuçlarından. Kendi çıkarları için insanın insanı kırışından... Etraf kusursuz olduğunu düşünen bedenlerle dolu... 

    Sanal dünyanın sesleri, sanal dünyanın gösterişleri, sanal dünyanın haklılıkları, sanal dünyanın isyanları o kadar haklı ki, hangi ruh buna kanmasın? Herkes 10D gözlük takmış gördüğünü gerçek sanar olmuş, her yer şakşakçı, her yer kusursuz. Ya hu bir ben mi temiz bir ben mi pak? Tabii ki değil!!! Kendimi o kadar kusurlu ve eksik görüyorum ki beynimdeki cesaret bedenime yansımıyor zaten kusursuzluk sadece Allah'a mahsus önemli olan yanlışından, kusurundan ders alman en doğru olana yönelmen. Yoksa irade ne işe yarar? Mesela sigarayı bırakma konusunda işe yaramıyor, kesin bilgi...

    Dağdan, tepeden, ovadan ki bunlar da kendi aralarında ilişkili kavramlar, benim yazım da oradan buradan oldu! Ne diyeyim bazen sadece yazmak iyi geliyor, herkesin haklı olduğu bu dünyada kendi doğruna çekilip sessizce yol alıyorsun yaşam yolunda...Sessizce yol alanlara selam olsun, sevgiler...