Translate

30 Haziran 2026 Salı

Memuriyeti Neden Bıraktım? Bölüm 3- " İçimdeki Tavşan"

    İçimde uzun zamandır bir tavşan dolaşıyordu. Yerinde durmayan. Sürekli başka bir yere çağıran. Sebebini bilmediğim ama susturamadığım bir his... Sonra,

    O tavşanın peşinden gittim.

    Bizim gibi memleketi doğduğu yer değil de doyduğu yer olan var mı? Biz de doyduğumuz yerde aile olduk. Çevremiz burada oluştu ama eksikti bir şeyler. İçini dolduramadığım o hissin tarifi yok. Her şey tamken bir insan neden eksik hisseder. Her şey yoluna girmişken neydi bu şekilde hissetmeme neden olan etken? İşte böylesi duygularla boğuşurken, Bursa'da çalışma hayali aklımızın bir köşesindeydi en azından eşimin aile diyeceği akrabaları vardı orada, belki eksik hissettiğimiz şeyi, burası, bizi tamamlayacaktı. Çok iyi hatırlıyorum Gemlik'ten Ankara'ya dönüyoruz. Bursa'ya giderek çevre yolundan Ankara yoluna bağlanacağız. O yolu bilen bilir. Bursa'ya yaklaştıkça Uludağ'ın heybetini görürsün, eteğine kondurduğu şehir karşınızda bir tablo gibidir. İşte tam o sinerjide eşimle şunu dediğimizi hatırlıyorum "düşünsene burada sen ve ben Ankara'daki gibi aynı koşullarda çalışıyoruz ne de güzel olurdu"....

    Hemen olmadı... Bir hayalimiz vardı, dillendiriyorduk sadece ve nasıl yapabilirizi düşündük hep. Bu nedenle becayiş yapma fikri aklıma geldi, ilk ilanımı verdim ama hastanede çalışmak istemiyorum (daha önce söylemiştim özel hastanede çalışma deneyimi nedeniyle hastanede çalışmaya karşı hep bir isteksizlik, hep bir çekingenlik var). İlk ilana dönüş olmadı, ilanı kaldırdım bir süre sonra. 

    Gel zaman git zaman, bir öğleden sonra içime bir his geldi, eve gidince eşime "ben tekrar ilan vereceğim dedim". Tekrar becayiş ilanı verdim. Bilin bakalım ne oldu 3. ya da 7. günde ilanımla ilgilenen biri vardı. Benim kadrom Ankara'da hastanede, onun kadrosu Bursa'da ilçe sağlıkta, yani birinci basamakta (hayalini kurduğum kadro)... Onun Ankara'ya gelmesi gerekiyordu benim de Bursa'ya gitme hayalim vardı. Bu hayatın şifresi gibi bir şey... Doğru zamanda doğru niyete girmek ve harekete geçmek size hayalinizi yaşatır. O nedenle çok fazla dikkatinizi ona buna harcamaktansa kendinize dönün, belki o zaman hayalinizi yaşamaya başlarsınız. 

    3 haftalık bir süreç sonunda ben artık Bursa'daydım. Bazı şeylerin olacağı varsa su gibi aktı tabiri vardır ya aynı o şekilde aktı süreç. Sonra dönüp baktığımda fark ettim ki ben de Alice gibiydim. O tavşanın peşinden gitmiş ve bambaşka bir dünyaya geçmiştim. Tek fark vardı. Benim tavşanım dışarıda değildi. İçimdeydi...

   Ve ben kendimi ilçe sağlıkta buldum. Taşınma süreci elbette yorucu ve zordu. Ama her zorluk, geriye bakınca kolayca atlatılmış gibi geliyor ve öyle, basitçe yazıveriyorsun işte...

29 Ekim 2018... Benim için Ankara süreci bitmiş yeni bir sayfa açılmıştı... 

Devamı sonra...😉


23 Haziran 2026 Salı

Memuriyeti Neden Bıraktım? Bölüm 2- "Hayat Sen Planlar Yaparken Yaşadıklarındır!"

        ...Sevdiğim işi yapıyorum. Sabah uyanmak işe gitmek benim için en güzel terapiydi. Ne Pazartesi sendromu ne de başka bir şey...İş dinlenmekti, keyif almaktı...Ta ki 2012 Kasım ayına kadar...

        2012 sonbaharı, bu zamana denk gelen bir dönemdi, tam tarihini hatırlamıyorum. Aile sağlığı merkezlerine bir yazı geldi "86-92 yılları arasında doğanlar tek doz MMR aşılı o nedenle koruyuculuk açısından 1 doz daha MMR aşısı olunması" gerektiğine dair. O dönemde ülkeye göçler oluyordu ve yoğun bir şekilde aşı kampanyaları yapılıyordu, bizler de risk grubunda olduğumuz için tek doz MMR aşısı yaptırdım (MMR/ Kızamık-Kızamıkçık-Kabakulak aşısı ve canlı aşılardan). Canlı aşılar gebelik durumda uygulanmayan aşılardan. Bilin bakalım ne oldu? Ben hamileymişim...Yaklaşık gebeliğimin 4. haftasında bu aşıyı olmuşum. Gebe olduğum netleşince benim dünyam karardı...Ne yapacaktım, ne yapacaktık?...Kaç doktora gittiysem hepsinin tek cevabı vardı "gebelik sonlandırılmalı"... 

        Bu benim için, bizim için alınabilecek basit bir karar değildi... Öyle ya da böyle gebeliğe devam kararı aldık ama ilk 6 ay, ben ne yattığım yeri bildim ne uykumu ne de oğlumun yanımda oluşunu...Hayat akıyordu ama içimde büyüyen korkunun, endişenin tarifi yoktu...İşte o zaman anladım yalnızlığın ne demek olduğunu. Eşimin varlığı bile yetmiyordu... İçimde büyüyen korku öyle büyüktü ki hiç bir söz bana tesir etmez oldu. 6 ayım isyanla, neden ben demekle geçti. Sonra öyle bir şey oldu ki...Ben... kabullendim... "ne olacaksa kabulüm" dedim. Bu sürecin bilimsel bir akışı var, kabullenemediğimiz her türlü olayı bu şekilde yorumlayabilirsiniz. İnkar-Şok, Öfke-Suçluluk, Pazarlık, Depresyon ve Kabulleniş... (Sıralamayı öyle kolay yazdım ki aslında her aşama, ayrı bir yazı çıkarır. Belki bu süreci ele alarak, yeni bir bölüm yazarım ilerleyen zamanlarda...)

        Gebeliğim ilerlemiş ilk 6 ayımı tamamlamış ve ben gebe olmanın o pozitif hissini yeni yaşamaya başlamıştım. Hala içimde kaygılarım var, hala etrafımda bana acıyan gözler ve nasıl olacak sorularını işittiğim anlar!!! Zordu hem de çok zor...

        Ve takvimler 29 ağustos 2013'ü gösterdiğinde hazır olan doğum çantam, bebek şekerlerim, eşim ve kız arkadaşımla son kontrol olarak doğum yapacağım hastaneye gittim. Kontrollerimi, kendim yapmış ve testler için gittiğim devlet hastanesinde de gerekli olanları  yaptırmıştım ama doğum için daha önce oğlumu doğurduğum hastaneyi tercih etmiştim. Ne doktorumu tanıyordum ne de daha önce ekibi görmüştüm, sadece son kontrol diye doğum öncesi gittim ama hazırlıklı gittim. Bu içgüdüsel bir durum. İçimde hem heyecan hem korku ile beraber kontrole girdiğimde rahim ağzında açılma başlamıştı, yatışımı verdi doktor "bu gece doğurursun" dedi. Ben de "hazırlıklı geldim zaten" dedim bir gülüştük öyle... Yaşadıklarımdan bahsetmedim sadece An'a odakladım. Odama geçince hissettiğim kasılmalarımı daha da güçlendirmek için nefesimi kullanıyor, içgüdüsel olarak hareket ediyordum, eşim elimi tutuyor, sıcak duşa giriyordum. Saatler geceye dayanmıştı, 15:20'de girdiğim odadan son 2 saati biraz yorucu geçen süre zarfında 23:10'da kızımı kucağıma aldım. Doğumla beraber hissetiğim o hissin, tarifi yok, gözlerimden akan yaşlarım var, dilimde istemsizce söylediğim şükür kelimeleri... 

        Doğumhaneden çıktığımda eşimle, sevinçten ağlamanın ne demek olduğunu beraber yaşadık. Bunun gerçekten tarifi yok...Yorgundum ama içimdeki o küçük umudun varlığı ile kucağımda bana emanet edilen kızım vardı... İyi ki doğmuş. Varlığı ile hayatım başka bir boyuta sıçradı. Bakış açım, düşüncelerim, duygularım evrimleşti. Ruhumda saklı olan ne ise o açığa çıktı. Her ne yaşadımsa başım gözüm üstüne deyip yoluma devam ettim. Yol ya bu, öyle dümdüz, engebesiz, çukursuz, yormayan değildi. Her ne yaşadımsa vardır bir sebebi diyerek arka planda olanı görmeye çalıştım. Evet bana sorulan "nasıl yapıyorsun" un cevabı yaşanılan bu süreçlerde saklı. Artık şikayet etmiyorum, isyan etmiyorum...Yoruluyorum, çaresiz hissediyorum, düşüyorum ama yola devam ediyorum...

         Hayat, bitirmek için uğraştığım tezin stresiyle, kaygısıyla sınırlı değilmiş... Öğrenmiştim ama daha öğrenecek ne çok şey varmış... 

            2018 ve sonrası başka bölümde, görüşmek üzere...


16 Haziran 2026 Salı

Memuriyeti Neden Bıraktım? Bölüm 1- "Bazı Kararlar Bir Anda Alınmıyor!"

    "Başlığı okuyunca insan tek cümlelik bir sebep yazacağını düşünüyor ama o öyle değil. Bu bir süreçti ve sonucu bırakmak oldu. Yani, memuriyeti bırakma kararım bir sabah uyanıp verdiğim ani bir karar değildi. Bu kararın arkasında yıllara yayılan bir hikâye vardı. Bu yazı dizisinin ilk bölümünde sizi o hikâyenin başlangıcına götürmek istiyorum."    

     2007 yılında Akdeniz Üniversitesi Sağlık Yüksekokulu Ebelik Lisans bölümünden mezun olduktan sonra hemen evlenmiş ve Ankara'da yaşamaya başlamıştım. Birkaç ay, evde kaldıktan sonra ilk çalışma deneyimim bir hastanenin dahiliye yoğun bakım ünitesi olmuştu. Orada ölüm vardı...Bense hayatın ilk anına, yaşamın başlangıcına şahitlik eden bir mesleğe sahiptim, ölüm de nereden çıkmıştı? Kendimi ait hissetmediğim o yerden 3. haftada istifa ettim. Bu sefer başka bir özel hastanenin doğum ve kadın hastalıkları servisinde göreve başladım. Buradan keyif alıyordum, en azından alanımda, olmam gereken yerdeydim. Tek handikabı, yatak bulunmayınca başka servislerden hastaların da yatıyor oluşuydu. Neyse bu bahsettiğim 2007-2009 yılları arasındaydı. Bu süreçte yüksek lisansa başlamıştım. Nöbetten çık Afyonkarahisar'a git, dersten çık nöbete gir şeklinde bir döngüm vardı. Hatta bu süreçte Kpss'ye girmiştim ve atanmıştım. Gaziantep'te de 8 hafta boyunca, oradan Afyonkarahisar'a gidip gelme durumum olmuştu. 1 günde kaç şehir değiştiriyordum ve 24 saat yetmiyordu. Şimdi dönüp bakınca ne kadar zor bir süreç olduğunu görebiliyorum. 

        2008'de yüksek lisans, 2009 memuriyet derken 2010'da oğlumu kucağıma aldım haliyle yüksek lisansı, tez aşamasında 1 yıl uzattım. Bu süreç de öyle ya da böyle geçti gitti. Oğlumla tez savunması da yapmış oldum. O zamanlar diyordum ki "Allahım, şu tez bir bitsin başka bir şey istemiyorum". Şapşal ben, hayatın sadece bundan ibaret olduğunu düşünecek kadar hayata at gözlükleri ile bakıyormuşum....

        Gel zaman git zaman, 2009 Mart'ta, Gaziantep'te başladığım memuriyet, 2010'da Ankara'ya eş durumundan tayin olmamla devam etti ama tayin sonrası oğlum için ücretsiz izin almıştım. Ha! bu arada yanımda olan tek kişi eşimdi. Ne eğitim hayatımda, ne iş hayatımda, ne gebelikte, ne doğumda ne de doğum sonrası süreçte tek ve tek başına bir ben bir eşim...Ben de diyorum bu "Seyit Onbaşı" halleri bana nereden geliyor??? Hani yapamam, beceremem diyoruz ya "hayat insana öyle bir yerden merhaba" diyor ki gel de yapma. Ne senin tek olman ne de desteksiz olman hiç önemli değil. Çünkü TEK'sen de yapabiliyorsun. Yani yapmak zorunda kalıyorsun...

        Ankara'ya tayin oldum, ücretsiz izne ayrıldım ve işe dönüş zamanı geldi. Ama hastane ortamına geri dönmek istemiyordum(özel hastane deneyiminden kaynaklı). Tam da bu noktada karşıma aile hekimliği seçeneği çıktı. "Kul sıkışmayınca hızır yetişmezmiş". İlçeler arası o zaman aile hekimliği ile anlaşılamıyordu. Kadron neredeyse sen de, oradan bir aile hekimi ile anlaşabiliyordun. Tabii ben bunu bilmiyordum. Ne oldu biliyor musunuz? Ben istediğim ilçede anlaşabileceğimi düşünerek gidip ücretsiz iznimi bozdum ve Gölbaşı'nda bir aile hekimiyle anlaşmak için dilekçe verdim. Ben oluyor sanıyordum öyle bir kural olduğunu bilmeden. Ve oldu biliyor musunuz? Ben 1 Nisan'da dilekçemi verdim, muaffakiyet alıp aile hekimliğine geçmek için ve aynı gün de "kadronun bulunduğu ilçe dışında da aile hekimliği ile anlaşılabileceğine" dair genelge yayınlamışlar. Görebiliyor musunuz? Buradaki denklemi gördünüz mü? İşte hayatın içinde gizlenmiş olanı görebilmeye, görüp de düşünebilmeye bayılıyorum. Torpil yok, ona buna gidip dert anlatmak yok. Çok şükür diyorum o nedenle bazen soruyorlar ne yapacaksın? nasıl yapacaksın? ne olacak? nasıl olacak?...Diyorum elbet bir şey olacak ben inanmam gerekene, güvenmem gerekene kendimi bırakmışım...Ne olmuş olanla ne de olacak olanla ilgilenmiyorum. An'dayım...

        7,5 yıl aynı yerde aynı doktorumla (ablam gibidir kendisi) çok güzel bir süreç yaşadım. İş demiyorum çünkü işime aşıktım, orada geçirdiğim zamandan keyif alıyor, en iyi şekilde yapmaya çalışıyordum. 2011 Nisan ayından 2018 Kasım ayına kadar...

        Benim için hayat; hedefler koymak, çalışmak, yetişmek ve başarmaktan ibaretti. Ta ki 2012 yılının Kasım ayında yaşadığım o olay her şeyi yeniden sorgulamama neden olana kadar... Ama bu, bir sonraki bölümün hikâyesi.

                                Haftaya görüşmek üzere...