Herkes yani çoğu kişi diyeyim, ilk başlarda bu süreci kaç yılda bitireceğimi sordu, 5 yıl cevabını verince "off çok uzunmuş" cevabı aldım. Ama ben olaya 5 yıl olarak bakmıyorum ki. Eğer yaşamaya devam edersem bu süre zaten geçecek ve ben bu sürede doktoramı bitirmiş olacağım, elle tutulur gözle görülür bir sonuç olacak. O nedenle her ne kadar demorilize soru ve cevaplara maruz kalsam da hayat felsefem, hayata bakış açım değişmeyecek. Sağlıklıysam, yaşamaya devam ediyorsam, Rabbim bana bunu bahşediyorsa, çok şükür deyip, elimden geleni yaparak, bu 5 (beş) yılın arkama baktığımda geçip gittiğini göreceğim. Tıpkı bir annenin doğan bebeğinin büyüdüğünü, ardına baktığında "ne de çabuk geçti zaman" demesi gibi, "geçip gidecek"....
Bu süreçte bana destek olan, destek olmaya çalışan herkese minnettarım. Benden çok sözlü cümleler, davranışlarımla ilgi göstermemi beklemeyin bu desteğiniz için. Ben farkındayım, görüyorum, duyuyorum, hissediyorum sizi. Yaratılışım bu, fiziksel ve sözel olarak minnettarlığımı gösteremiyorum. Tepkilerim donuktur benim, sakin ve sessiz. Dualarımda adınızı andığımı bilin, en sıkıştığınız an da yanınızda olacağımı da(tabii bu senin izin verdiğin kadar olacaktır). Gözlerinize bakarak "neyin var" diye soruyorsam, bilin farkındayım, ben de size yardımcı olmaya, destek olmaya hazırım demek istiyorumdur. Özellikle karşılık bekleyenler için bendeki durum bu. Sessiz sevme diye bir şey var ya işte o, bendeki bu durum.
İnsanların ne söylediğinden çok samimiyetine, kalbine, yaydığı enerjinin bende ne hissettirdiğine, bakışlarına, ses tonuna ve kurduğu cümlelerdeki kelimelerin nahifliğine, herkese nasıl davrandığına(yer, mekan, zaman, ünvana göre davranış değiştirenler oluyor) bakıyorum. Sanırım bu hayatımda var olan insan sayısının ne kadar az olduğunun sebebi. İçgüdüsel bir durum, hayatta güvende kalabilmek için oluşmuş bir şey. Bu durumun sebeplerini bulmak için, anneannemin anneme hamile kalmasıyla başlayan bir sürece kadar inilebilir. 😀
Allah'ım bilimsel hazırlığın bana yaşattığı duygu karmaşası beni nerelere getirdi ya hu! Bunun ebelikle ne ilgisi var derseniz, "bakış açımın holistikleşmesi" der çıkarım. 😎 Mevzu derin! Neyse yavaş yavaş ilerlemek en hızlı ilerleme şeklidir, oradan oraya savrulmadan emin adımlarla ilerleyeceğim.
Dönemin son çalışmalarına devam, sınavlara da az kaldı. Çalış Fatma 😎
Sevgilerimle...
Yorumunuzu ya da kendinizi siz de ifade etmek isterseniz yazın. Bu da terapi sayılır 😉
Fatma cim ,hayat hissettiğin anlardan ibaret ya...Bu an için teşekkür ederim.Ruhuma dokunan herkese...
YanıtlaSilHayat An'dan ibaret, farkındalıkla yaşayabilmeye. Ben de teşekkür ederim.
SilCanım arkadaşım yanındayım.sen neyi başarmadin ki bunu da başarırsın.seni çok seviyorum.benim güzel ebem güzel 🥰🥰🥰
YanıtlaSilUzakları yakın edenlere, yanında olduğunu hissettirenlere selam olsun...
SilTebrik ediyorum maşallah 🧿
YanıtlaSilTeşekkürler
Sil