Yine bilgisayarımı aldım elime…
Aslında uzun zamandır alıp alıp bırakıyorum.
Nereden başlayacağımı bilemediğim bir karmaşa içindeyim sanki. Halbuki çabuk pes eden biri değilimdir. Sorunun yarattığı kaosa takılmak yerine, sorunun kaynağını bulup çözmeye odaklanırım çoğu zaman. Ama uzun zamandır bunu yapmayı bıraktım.
Belki de bazen o kaos ortamı oluşmalı.
İpler birbirine dolaşmalı.
Kördüğüm belki de öylece kalmalı.
Çünkü bazı şeyleri çözmek için uğraşmamak gerekiyor artık. Herkese merhem olmaya çalışınca ne oluyor ki? Gerçeği görüp kelimelere döktüğünde, karşındaki bunu ne kadar anlamlandırabiliyor? Ona kısa yolu gösterirsin ama çoğu zaman insan, yine de o uzun yolu yaşayarak öğrenir. O yüzden artık kendimi merkeze almaya karar verdim. Herkes kendi sorununu, kendi seçiminin sonuçlarını yaşayarak öğrensin. Tıpkı benim gibi.
18 yıllık memuriyet hayatımdan istifa ederek özel bir üniversitede öğretim görevliliğine geçmiştim. Bu işi bir meslekten çok, keyifle üreteceğim bir alan olarak hayal etmiştim ama hayallerle gerçeklerin aynı olmadığını yaşayarak öğrendim.
Bu yüzden şu sıralar hayatımı biraz rölantiye aldım.
Kontrol etmiyorum.
Planlamıyorum.
Sadece yapmam gerekenleri yapıyorum.
Doktora sürecim devam ediyor. Ve hayatın akışı içinde danışmanlıklar vermeye başladım. Bunların başında da emzirme danışmanlığı geliyor.
Ben danışmanlığı; bilgilendirmek, yol göstermek ve gerekirse o yolda eşlik etmek olarak görüyorum.
İki doğum yapmış, 21 ay çalışarak emzirmiş ve bu süreçte sosyal desteği çok sınırlı yaşamış bir anne olarak, emzirme sürecinin bir kadın için ne kadar zorlayıcı olabileceğini biliyorum.
Ama zamanla şunu da fark ettim:
Bazen sosyal desteğin olmaması değil, bilinçsiz sosyal destek bir kadını çok daha fazla yıpratabiliyor.
Her danışan bende ayrı bir dünya oluşturuyor. Yazışmalarından bile bunu anlayabiliyorum. Sorduğum sorulara verdikleri cevaplar çoğu zaman sorunun nerede olduğunu yüz yüze görüşmeden bile görmemi sağlıyor. Bilimsel ölçeklerle değerlendirdiğimde de çoğu zaman tahminim doğru çıkıyor.
Geçtiğimiz günlerde karşılaştığım bir vakada da durum tam olarak böyleydi.
İlk gebelik.
Travmatik bir doğum.
Ve anne-bebek bağlanmasını sekteye uğratan sözde “yardımlar”.
Anne doğum sırasında klitoris hasarı ve anal sfinkter çatlağı gibi oldukça travmatik bir doğum deneyimi yaşamıştı. Bebek 3060 gram doğmuştu. Muhtemelen annenin fiziksel ve duygusal tükenmişliği, doğum sürecinde bebeği etkili şekilde itmesini de zorlaştırmıştı. Doğumdan sonra bebek emmişti. Emme refleksi gayet iyiydi ama annenin iyileşme süreci oldukça uzun sürmüştü.
Bu süreçte anneanne, kayınvalide ve eş sürekli yanındaydı. İlk bakışta bu bir destek gibi görünse de çoğu zaman işler böyle yürümüyor.
Anne eve çıktıktan sonra misafirler gelmeye başlamış. Dinlenememiş. Bedeni toparlanamamış. Zihni sakinleşememiş.
Üstelik bir süre sonra işe de dönmek zorunda kalmış. Yarım gün de olsa bebeğinden ayrı kalmış.
Anne kendisinin psikolojik olarak iyi olduğunu düşünüyordu.
Ama lohusalık depresyonu bazen çok sessizdir.
Öyle sessizdir ki kimse fark etmez.
Hatta bazen kişi kendisi bile fark etmez.
Sorunun bebeğin memeyi istememesi olduğunu düşünürsünüz.
Oysa bazen sorun bebek değildir.
Bu vakada da öyleydi.
İlk yaptığım şey, anneden gebeliğini, doğumunu ve sonrasındaki süreci kendi ağzından dinlemek oldu. Ardından Edinburgh Doğum Sonrası Depresyon Ölçeğini uyguladım.
Bu ölçekte kesme puanı 13’tür. Yani puan 13 ve üzerindeyse kadını bir uzmana yönlendirmek gerekir.
Bu annemizin puanı 12 çıktı.
Yani sınırdaydı. Ama kendisini iyi hissediyordu.
İşte tam bu noktada, bir ebe olarak yapılması gereken şey sorunu sadece meme reddi olarak görmek değildi.
Ben de annemiz için özel olarak hazırladığım “Emzirme ve Bağ Kurma Planı”nı paylaştım. Süreci daha kontrollü ilerletebilmesi için bir kontrol listesi hazırladım. Ayrıca sakinleşmesini ve kendisini gerçekten duyabilmesini desteklemek için nefes farkındalığı egzersizleri planladım.
Şimdi 10. günde geri bildirim bekliyorum.
Umarım süreç su gibi akar.
Anne ve bebeği yeniden birbirlerinin ritmini bulurlar.
Çünkü en büyük iş yine annede bitiyor.
Onun isteği, dirayeti ve kendi iç sesine yeniden güvenebilmesi…
Benim yaptığım ise sadece karanlık bir yola ışık olmak...
Canım o kadar güzel anlatmışsın ki duygularıma tercüman oldun inanki❤💐ben de yaşadım bu yazdıklarını lohusaligimda gerçekten bebek değil etraftaki yorumlar çok yordu beni.iyki varsi 💐başarıların daim olsun❤💐
YanıtlaSilYol aynı, yaşanılanlar birbirinden farksız. Aslında hepimiz kendi hayatlarımızdan bir parça yaşıyoruz, görebilene...
SilTadı damağımda kaldı merakla devamını bekliyorum gelecek dimi devamı çok akıcı dille yazıldığı için bir çırpıda okudum 🫣
YanıtlaSilBen de merak ediyorum, bakalım devamı gelecek mi? :)
SilYüreğine sağlık, devamını bekliyoruz 🌸👋🏻
YanıtlaSilÇok teşekkür ederim 🙏🌸
YanıtlaSil