İçimde uzun zamandır bir tavşan dolaşıyordu. Yerinde durmayan. Sürekli başka bir yere çağıran. Sebebini bilmediğim ama susturamadığım bir his... Sonra,
O tavşanın peşinden gittim.
Bizim gibi memleketi doğduğu yer değil de doyduğu yer olan var mı? Biz de doyduğumuz yerde aile olduk. Çevremiz burada oluştu ama eksikti bir şeyler. İçini dolduramadığım o hissin tarifi yok. Her şey tamken bir insan neden eksik hisseder. Her şey yoluna girmişken neydi bu şekilde hissetmeme neden olan etken? İşte böylesi duygularla boğuşurken, Bursa'da çalışma hayali aklımızın bir köşesindeydi en azından eşimin aile diyeceği akrabaları vardı orada, belki eksik hissettiğimiz şeyi, burası, bizi tamamlayacaktı. Çok iyi hatırlıyorum Gemlik'ten Ankara'ya dönüyoruz. Bursa'ya giderek çevre yolundan Ankara yoluna bağlanacağız. O yolu bilen bilir. Bursa'ya yaklaştıkça Uludağ'ın heybetini görürsün, eteğine kondurduğu şehir karşınızda bir tablo gibidir. İşte tam o sinerjide eşimle şunu dediğimizi hatırlıyorum "düşünsene burada sen ve ben Ankara'daki gibi aynı koşullarda çalışıyoruz ne de güzel olurdu"....Hemen olmadı... Bir hayalimiz vardı, dillendiriyorduk sadece ve nasıl yapabilirizi düşündük hep. Bu nedenle becayiş yapma fikri aklıma geldi, ilk ilanımı verdim ama hastanede çalışmak istemiyorum (daha önce söylemiştim özel hastanede çalışma deneyimi nedeniyle hastanede çalışmaya karşı hep bir isteksizlik, hep bir çekingenlik var). İlk ilana dönüş olmadı, ilanı kaldırdım bir süre sonra.
Gel zaman git zaman, bir öğleden sonra içime bir his geldi, eve gidince eşime "ben tekrar ilan vereceğim dedim". Tekrar becayiş ilanı verdim. Bilin bakalım ne oldu 3. ya da 7. günde ilanımla ilgilenen biri vardı. Benim kadrom Ankara'da hastanede, onun kadrosu Bursa'da ilçe sağlıkta, yani birinci basamakta (hayalini kurduğum kadro)... Onun Ankara'ya gelmesi gerekiyordu benim de Bursa'ya gitme hayalim vardı. Bu hayatın şifresi gibi bir şey... Doğru zamanda doğru niyete girmek ve harekete geçmek size hayalinizi yaşatır. O nedenle çok fazla dikkatinizi ona buna harcamaktansa kendinize dönün, belki o zaman hayalinizi yaşamaya başlarsınız.
3 haftalık bir süreç sonunda ben artık Bursa'daydım. Bazı şeylerin olacağı varsa su gibi aktı tabiri vardır ya aynı o şekilde aktı süreç. Sonra dönüp baktığımda fark ettim ki ben de Alice gibiydim. O tavşanın peşinden gitmiş ve bambaşka bir dünyaya geçmiştim. Tek fark vardı. Benim tavşanım dışarıda değildi. İçimdeydi...
Ve ben kendimi ilçe sağlıkta buldum. Taşınma süreci elbette yorucu ve zordu. Ama her zorluk, geriye bakınca kolayca atlatılmış gibi geliyor ve öyle, basitçe yazıveriyorsun işte...
29 Ekim 2018... Benim için Ankara süreci bitmiş yeni bir sayfa açılmıştı...
Devamı sonra...😉

İçindeki tavşana her zaman sahip çıkman dileğiyle Fatmacım 🌺 çok güzel yazmışsın okuyan ve cesareti olmayan bir çok insana ışık tutmuş yazın 🌺
YanıtlaSilTeşekkür ederim <3
SilGönlünden geçenlerin hepsinin bir bir gerçekleşmesi dileğiyle canım arkadaşım
YanıtlaSilHepimizin inşallah.
Sil