Translate

23 Haziran 2026 Salı

Memuriyeti Neden Bıraktım? Bölüm 2- "Hayat Sen Planlar Yaparken Yaşadıklarındır!"

        ...Sevdiğim işi yapıyorum. Sabah uyanmak işe gitmek benim için en güzel terapiydi. Ne Pazartesi sendromu ne de başka bir şey...İş dinlenmekti, keyif almaktı...Ta ki 2012 Kasım ayına kadar...

        2012 sonbaharı, bu zamana denk gelen bir dönemdi, tam tarihini hatırlamıyorum. Aile sağlığı merkezlerine bir yazı geldi "86-92 yılları arasında doğanlar tek doz MMR aşılı o nedenle koruyuculuk açısından 1 doz daha MMR aşısı olunması" gerektiğine dair. O dönemde ülkeye göçler oluyordu ve yoğun bir şekilde aşı kampanyaları yapılıyordu, bizler de risk grubunda olduğumuz için tek doz MMR aşısı yaptırdım (MMR/ Kızamık-Kızamıkçık-Kabakulak aşısı ve canlı aşılardan). Canlı aşılar gebelik durumda uygulanmayan aşılardan. Bilin bakalım ne oldu? Ben hamileymişim...Yaklaşık gebeliğimin 4. haftasında bu aşıyı olmuşum. Gebe olduğum netleşince benim dünyam karardı...Ne yapacaktım, ne yapacaktık?...Kaç doktora gittiysem hepsinin tek cevabı vardı "gebelik sonlandırılmalı"... 

        Bu benim için, bizim için alınabilecek basit bir karar değildi... Öyle ya da böyle gebeliğe devam kararı aldık ama ilk 6 ay, ben ne yattığım yeri bildim ne uykumu ne de oğlumun yanımda oluşunu...Hayat akıyordu ama içimde büyüyen korkunun, endişenin tarifi yoktu...İşte o zaman anladım yalnızlığın ne demek olduğunu. Eşimin varlığı bile yetmiyordu... İçimde büyüyen korku öyle büyüktü ki hiç bir söz bana tesir etmez oldu. 6 ayım isyanla, neden ben demekle geçti. Sonra öyle bir şey oldu ki...Ben... kabullendim... "ne olacaksa kabulüm" dedim. Bu sürecin bilimsel bir akışı var, kabullenemediğimiz her türlü olayı bu şekilde yorumlayabilirsiniz. İnkar-Şok, Öfke-Suçluluk, Pazarlık, Depresyon ve Kabulleniş... (Sıralamayı öyle kolay yazdım ki aslında her aşama, ayrı bir yazı çıkarır. Belki bu süreci ele alarak, yeni bir bölüm yazarım ilerleyen zamanlarda...)

        Gebeliğim ilerlemiş ilk 6 ayımı tamamlamış ve ben gebe olmanın o pozitif hissini yeni yaşamaya başlamıştım. Hala içimde kaygılarım var, hala etrafımda bana acıyan gözler ve nasıl olacak sorularını işittiğim anlar!!! Zordu hem de çok zor...

        Ve takvimler 29 ağustos 2013'ü gösterdiğinde hazır olan doğum çantam, bebek şekerlerim, eşim ve kız arkadaşımla son kontrol olarak doğum yapacağım hastaneye gittim. Kontrollerimi, kendim yapmış ve testler için gittiğim devlet hastanesinde de gerekli olanları  yaptırmıştım ama doğum için daha önce oğlumu doğurduğum hastaneyi tercih etmiştim. Ne doktorumu tanıyordum ne de daha önce ekibi görmüştüm, sadece son kontrol diye doğum öncesi gittim ama hazırlıklı gittim. Bu içgüdüsel bir durum. İçimde hem heyecan hem korku ile beraber kontrole girdiğimde rahim ağzında açılma başlamıştı, yatışımı verdi doktor "bu gece doğurursun" dedi. Ben de "hazırlıklı geldim zaten" dedim bir gülüştük öyle... Yaşadıklarımdan bahsetmedim sadece An'a odakladım. Odama geçince hissettiğim kasılmalarımı daha da güçlendirmek için nefesimi kullanıyor, içgüdüsel olarak hareket ediyordum, eşim elimi tutuyor, sıcak duşa giriyordum. Saatler geceye dayanmıştı, 15:20'de girdiğim odadan son 2 saati biraz yorucu geçen süre zarfında 23:10'da kızımı kucağıma aldım. Doğumla beraber hissetiğim o hissin, tarifi yok, gözlerimden akan yaşlarım var, dilimde istemsizce söylediğim şükür kelimeleri... 

        Doğumhaneden çıktığımda eşimle, sevinçten ağlamanın ne demek olduğunu beraber yaşadık. Bunun gerçekten tarifi yok...Yorgundum ama içimdeki o küçük umudun varlığı ile kucağımda bana emanet edilen kızım vardı... İyi ki doğmuş. Varlığı ile hayatım başka bir boyuta sıçradı. Bakış açım, düşüncelerim, duygularım evrimleşti. Ruhumda saklı olan ne ise o açığa çıktı. Her ne yaşadımsa başım gözüm üstüne deyip yoluma devam ettim. Yol ya bu, öyle dümdüz, engebesiz, çukursuz, yormayan değildi. Her ne yaşadımsa vardır bir sebebi diyerek arka planda olanı görmeye çalıştım. Evet bana sorulan "nasıl yapıyorsun" un cevabı yaşanılan bu süreçlerde saklı. Artık şikayet etmiyorum, isyan etmiyorum...Yoruluyorum, çaresiz hissediyorum, düşüyorum ama yola devam ediyorum...

         Hayat, bitirmek için uğraştığım tezin stresiyle, kaygısıyla sınırlı değilmiş... Öğrenmiştim ama daha öğrenecek ne çok şey varmış... 

            2018 ve sonrası başka bölümde, görüşmek üzere...


4 yorum:

  1. Yaaaaaaaa başka bölüm inşlh haftayadırrrr

    YanıtlaSil
  2. 😢😢şükürler olsun rabbime🤲🤲🤲

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hee zorlukla beraber bir kolaylık vardır, çok şükür 🙏🏻🙏🏻

      Sil