Bazı dönemler vardır; yaşarken ne kadar güzel olduğunu tam olarak fark etmezsiniz. Ancak üzerinden zaman geçtiğinde, dönüp geriye baktığınızda “meğer ne güzel günlermiş” dersiniz.
Benim Bursa'daki ilk yıllarım da biraz böyleydi.
2019 yılında gebe bilgilendirme sınıfını kurduğumda kendimi mesleğimin içinde yeniden bulmuş gibiydim. Yıllardır yaptığım işin yalnızca rutin bir görev olmadığını, insanlara dokunduğumda, bildiklerimi paylaştığımda ve bir annenin doğuma hazırlanmasına eşlik ettiğimde aslında ne kadar mutlu olduğumu fark etmiştim.
Eğitimler veriyor, gebelerle buluşuyor, onların sorularını dinliyor ve mesleki bilgilerimi paylaşmanın heyecanını yaşıyordum.
Sonra 2020 geldi.
Ve hayatımızın yönünü değiştiren o kelime hayatımıza girdi: Pandemi.
Bir anda planlarımız, alışkanlıklarımız, çalışma biçimimiz, sosyal hayatımız değişti. Benim için de Bursa'da yeni yeni filizlenmeye başlayan o güzel dönem yarıda kaldı.
Gebe eğitimleri durdu.
İnsanlarla yüz yüze buluşmak mümkün olmaktan çıktı.
Ve ben ilk kez, hayatımın bundan sonra nereye gideceğini gerçekten sorgulamaya başladım.
Lale Devri’m bitmişti.
Belki de o günlerde farkında olmadan başka bir yolculuğun ilk adımlarını atıyordum.
Çünkü bazen hayat bir kapıyı kapattığında, hemen başka bir kapıyı göstermez.
Önce sizi bekletir.
Düşündürür.
Büyütür.
Ve zamanı geldiğinde, hiç beklemediğiniz bir yerden yeni bir yol açar.
Benim için o yolun adı önce akademi, sonra ebe olarak yeniden kendimi keşfetmek olacaktı.
Ama o günlerde bunların hiçbirini bilmiyordum.
Şimdi geriye dönüp baktığımda ise yalnızca “Ne oldu?” diye düşünmüyorum.
Asıl merak ettiğim başka bir şey var:
Ben bütün bunları gerçekten seçtim mi?
Amacım, yaşanılanların akışına bağlı kalarak her kararın arkasındaki sebebi görmek. Bir nevi, kader denilen olgunun arkasına gizlenmiş seçenekleri ne kadar net görebilmişim, hangilerini fark etmişim, hangilerini kaçırmışım anlamaya çalışmak.
Biliyorum ki insanın kaderi seçimlerinde saklıdır ve seçimlerimize göre yaşayacağımız farklı senaryolar vardır.
Ama burada kafama takılan başka bir soru var:
Gerçekten ne kadar özgür seçiyoruz?
Çünkü biz yalnızca aklımızdan ibaret değiliz. Duygusal varlıklarız.
Yaşadığımız iyi ya da kötü olaylar, çevremizdeki insanlar, ailemiz, yetiştiğimiz kültür, öğrendiklerimiz, korkularımız, beklentilerimiz, bize öğretilen doğrular… Bütün bunlar kararlarımızı etkiliyor.
O halde özgür irademizi tam olarak nerede kullanıyoruz?
“Özgür irade” diyoruz ama kaçımız gerçekten hiçbir şeyden etkilenmeden karar verebiliyoruz?
Kendi kararlarımızı verdiğimizi düşünürken, acaba o kararı oluşturan koşulların ne kadarının farkındayız?
Ben ömrüm boyunca yalnızca bir insan gördüm; kararlarını gerçekten kendi veren, doğru bildiği ve doğru olduğuna inandığı şeyden kimsenin fikri, tehdidi ya da çıkarı uğruna vazgeçmeyen bir insan.
Sizin de var mı çevrenizde, ailenizde böylesi biri?
Peki bu insan benim neden hayatıma girdi?
Cevabı biliyorum. 😉😉
Beni tamamlamak için.
Hayat, eksik olduğunuz bir şeyi nasıl yapacağınızı öğrenmeniz için karşınıza bazı insanları çıkarıyor. Bazen size kendinizi gösteriyorlar, bazen hiç olmak istemediğiniz bir tarafınızı fark ettiriyorlar, bazen de yıllardır doğru sandığınız şeyleri sorgulatıyorlar.
Fark edebilirseniz ne âlâ.
“Tamam da Fatma, bu nasıl fark edilir?” derseniz…
Belki de önce kendi içimizde konuşan sesleri birbirinden ayırmayı öğrenmek gerekiyor.
Süperegonuzu biraz sorgulamanız, onu gerçeklikle dengeleyen egonuzun sesini duyabilmeniz gerekiyor.
Size biçilen rollerle, toplumun “doğru” dediği şeylerle, başarı ölçütleriyle ve başkalarının sizden beklentileriyle kendi gerçek arzularınızı birbirinden ayırabiliyor musunuz?
Siz isminizin önüne konan unvanlarla ya da cebinize giren parayla mı varlığınızı ortaya koyuyorsunuz?
Bir düşünün bakalım. 😊😊
Huzuru arayan o kadar çok insan gördüm ki…
Aynada kendini aslan gören. 🙈
Belki de mesele, gerçekten ne kadar güçlü olduğumuzu başkalarına göstermek değil.
Kendimize karşı ne kadar dürüst olduğumuzu görebilmek.
Çünkü bazen hayatımıza giren insanlar, yaşadığımız kırılmalar ve hatta kapandığını düşündüğümüz kapılar bize bir şey öğretmek için gelir.
Belki de kader dediğimiz şey tam olarak budur:
Önümüze çıkan her şeyi seçmek değil; karşımıza çıkanların içindeki seçenekleri fark edebilmek.
Ve belki özgür irade de hiçbir şeyden etkilenmeden karar vermek değil…
Bütün etkilerin farkına vardıktan sonra, yine de kendi seçimimizin sorumluluğunu alabilmektir.
Peki siz ne düşünüyorsunuz?
Hayatınızda “iyi ki karşıma çıktı” dediğiniz, sizi kendinizle yüzleştiren ya da hayatınızın yönünü değiştiren biri oldu mu?
Ya da bugün geriye dönüp baktığınızda, “Ben bu kararı gerçekten kendim mi verdim?” dediğiniz bir seçim?
Merak ediyorum; bu yazıyı kimler okuyor, hayatınız sizi hangi seçimlere getirdi?
İsterseniz yorumlarda benimle paylaşın. Belki de birbirimizin hikayesinde, kendi hayatımızdaki cevabı buluruz. 🤍
Hayatımdaki hiçbir kararı kendim veremediğimi fark ettim. Baskın olan kim varsa hep onun kuralları doğrultusunda yaşamak.. Evde baba, evlenince koca, belki ileride bir başkası. Savrulup gidiyor ellerimden benim dediğim ama bana ait olmayan...
YanıtlaSilKendi kararlarımı daha sağlıklı alabilmem için neler mümkün? Her zaman bir seçenek daha var. Kalbinin sesini dinle...
SilOuvvvv onu dinlersem her şeyi yakıp yıkmam gerekir. Geride kimse kalmaz... Kadın olmak ne zor.
Sil