28 Kasım 2023'den bu yana olanları bir özet geçmem gerekiyor sanırım. Doktora sürecinde bilimsel hazırlık geldi geçti, ders dönemi geldi geçti, doktora yeterlik geldi geçti, tez önerisi geldi geçti ve 1. TİK zamanı geldi çattı. Aslında eğitim hayatımda olanların tarihsel akışı bu şekilde. Bu akış içerisine ev, iş, çocuklar ve eş durumlarını montajlamam gerekiyor.
Ahhh ev meselesi...Ankara'dan geldiğimizden beri Bursa'da 5. evimizdeyiz, bu ne demek 5 kez taşınma hem de 8 yılda...Öyle ya da böyle en azından 1 yıldan fazladır bir evde yaşamaya devam ediyoruz. Ne kadar süre olacağını bilemiyorum? Bu duruma etki eden değişkenler, çocukların okulu, iş yerlerine olan mesafe, sitede yaşamın kalitesi, insan ilişkileri, ekonomik durum gibi faktörler. Yoksa bu kadar ev değişimi yapmamız macera aradığımız anlamına gelmesin. Şikayetçi miyim? Aslında her koşula uyum sağlayabilme özelliğim bunu önemsemiyor ama yerleşik bir hayata geçip insan kök salmak da istemiyor değil. Memleketinde olmak, ailenin yakın olması...Bunun yokluğunu yaşayan ben tarafından çok iyi bir şey gibi geliyor. Tabii bu durumu yaşayıp şikayet edenleri analiz ettikçe, her şeyi dengede tutmak en sağlıklısı gibi. Şimdilik bu şekilde, ilerisi için ne olur bilemiyorum ama hayallerim de yok değil, nasip...
İş mevzusuna gelirsek Bursa'ya gediğimden beri ilçe sağlık müdürlüğü, gebe bilgilendirme sınıfı, hastanede çocuk acil servisinde görevlendirme, aile sağlığı merkezinde çalışma derken şu an üniversitede öğretim görevlisi olarak çalışıyorum. Süreç, bu kadar basit okuyunca, sonuca çabuk ulaştırıyor da, ya bunun için sarf ettiğin çaba ne kelimelere sığıyor ne de zamana... En az 5 Ales sınavı, en az 6 yabancı dil sınavına hazırlanıp girmek, bilim sınavlarına tabi olmak.... Neyse sonuç bu, bir süreç vardı yaşandı ve bitti... sonrası Allah Kerim. Acemi akademisyen olarak yol almaya devam ediyorum şimdilik...
Çocuklar mevzusu ise ayrı mesele, oğlum 15 kızım da 12 yaşında. İki farklı karakter, iki farklı ergenlik süreci ve bunlarla tek başına kalan biz anne ve baba. Yeni nesil ergenlikleri de bir başka, hiç bir şey bizim zamanımıza benzemiyor. Biz de anne ve baba olarak bu süreci ilk kez deneyimliyoruz. Tıpkı doğumla beraber doğan, anne ve baba gibi...Benim aşırı sakinliğim ile eşimin otoriterliği arasında, iki ergene rehberlik etmeye çalışan acemi ebeveynleriz. Biz de bilemiyoruz...Her şey teorik bilgi kadar kolay olsaydı. Her ruhun süreci öyle farklı ki bilimsel teoriler bazen kifayetsiz kalmıyor değil. Kendi kendimize bir yol bulup ilerlemeye çalışıyoruz. Sağlık olsun, bu da güzel...Daha güzel olması için neler münkün? deyip bu kadar kısa montaj yeter diyelim.
Doktora süreci, ben de mide problemleri, stres, kaygı gibi fizyolojik ve duygusal sorunlara neden oldu tabii buna katkı sağlayan kişi ve kişiler de olmadı değil. En büyük şansımın danışmanım olduğunu her geçen gün daha iyi idrak ediyorum ve bunun için binlerce kez şükrediyorum. Bilmediğiniz bir yolda yanınızda olduğunu bildiğiniz bir rehber o kadar önemli ki. Allah herkesin karşısına ruhu güzel rehberler çıkarsın. Kalan sürecimin kolaylıkla geçmesini diliyorum...
Gelelim yeni iş ortamına, önceki duruma göre çok farklı, iletişim tarzı, konuşma şekli, giyim...vb. gibi. Ben kendimi hoca olma kalıbına (aslında kafamızda şekillenen profil) bir türlü sokamıyorum, o topuklu ayakkabılar, takım elbiseler, makyaj hiç bana göre değil. Hala en rahat ettiğim spor ayakkabılarımı giyiyorum. Yani olmuyor ruhum bu kalıba sığmıyor, sığdıramıyorum...Mesela cübbemi giyip fotoğraf çektirmedim, hala da içimden gelmiyor(belki bir zaman sonra gelir, bilemiyorum). Ziyaretime gelen arkadaşlarım, tebrik için gönderilen çiçekler ve hediyeleri, gönderdikleri mesajlar beni çok mutlu etti. Ne güzel, mutlu olduğum zamanlarımda yanımda olup, desteğini hissettirenler, iyi ki varlar ve ben onları asla mutsuz olduğum günlerde yanımda olanlara değişmem. Mutluluğu paylaşmak bir erdemdir. Diğerini herkes yapıyor zaten.
Öğreticilik rolünde sadece şu dersler öncesi oluşan heyecan var ya, bir ona alışamadım. Öğrencilerin karşısına çıkmak farklı bir deneyim. Hele öğretici rolün ağırlığını hissediyorsan, eksik kalmasın, onu anlatayım bunu da göstereyim diye uğraşıyorsun. Ne de olsa ruha sahip bir bedene eşlik edecekler, iyi olmaları gerekiyor ve bu benim onlara aktarabildiğim kadar karşılık bulacak. Sorumluluğu ağır geliyor bana. Layıkıyla yapmalıyım duygusu hakim. Rabbim yardımcım olsun ve benim gibi düşünen herkesin...
Hatırlarsınız belki, doktora sürecine başlarken babam rahatsızlanmıştı, yeterlik sınavı öncesi de annem rahatsızlandı. Rahatsızlık diyorum ama ciddi bir durumdu, çok şükür kontrol altında. Bir insanın düşünce ve ruh hali gerçekten bedeni etkiliyor. Her ne yaşarsanız yaşayın gökyüzüne bakıp şükredin ve ben bundan ne öğrenmeliyime yönelin. Yaşam, doğumla ölüm arasında geçen ve sana sunulana göre hayatını şekillendirebilmendir. Farkındalıkla yaşamak herkese nasip olsun ve herkes kalbindekini yaşasın.
Biliyor musunuz bu zaman süresince, özellikle kötü duygu ve düşünceleri olanı, kendi çıkarları için seni kullanmaya çalışanı, canını acıtanı, kalbini kıranı, kalbine nifak tohumu ekmeye çalışanı, mazlumu ezmeye, utandırmaya çalışanı gördüm. Benim gördüğümü Rabbim zaten görüyor ama bu sefer şikayet ettim. Bazı şeyleri görmezden gelmek, susmak olmuyor arkadaşlar. En yüksek merciye ifade de etmek gerekiyor. Çok güzel bir atasözü var "Güzelliğine güvenme bir sivilce yeter, zenginliğine güvenme bir kıvılcım yeter"...İlahi adalet elbet tecelli edecek ama ben görmeyeyim, duymayayım, nefsimin hoşuna gider de mazaAllah...
Bunları geçen haftanın bitiminde mesainin son yarım saatinde yazmak geldi içimden. İyi geliyor vesselam. İyi de geldi. Bir şeyi atladım ondan da bahsetmek istiyorum, belki birine etki eder. Geçen gün ilk kez psikolog randevusu aldım ve görüştüm, görüşme sırasında bir şey fark ettim "Yaşadığım duyguları sesli olarak kendime ifade edebilmenin ne kadar iyi geldiği"...Sanırım bu düşüncelerin ve duyguların arasındaki uyumsuzluğa bağlı gelişen duygu durumunu, sesli olarak beynine de ifade edince düşüncelerin duygularınla eşitlenmeye başlıyor ve o aradaki uyumsuzluk ne kadar dengelenirse o kadar iyi hissediyorsun. Bir başak burcu olarak psikologla görüşme sürem, zamanım olmasına rağmen 20 dk sürdü :) Kendi kendime sorunu anlatıp kendi kendime cevabı bulunca dahasına gerek kalmadı. Sadece birinin beni dinlemesine ihtiyacım varmış. Kısaca sorununuz varsa çözümü de siz de saklı...
Canım hocam başarılarınızın devamını diliyorum biliyorum ki daha halen hak ettiğiniz noktada değilsiniz adım adım o hedefe yaklaşıyorsunuz başarınız daim olsun
YanıtlaSilAdım adım :)
YanıtlaSilSüreci nekadar güzel anlatmışsın bazen düğüm olmak anda kalmak şifadır kendimizle barışık olmaktır çünkü çevresel kaslar bazen enerjimizi farkındalığını olmadan çekebiliyor o yüzden akış önemli arkadaşım sevgiler...
YanıtlaSil